Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (DzU
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (DzU z 1996 r. nr 102, poz. 475, z późn. zm.) w art. 1 określa warunki i zasady wykonywania doradztwa podatkowego, organizację samorządu doradców podatkowych oraz zasady jego działania. Czynności doradztwa podatkowego obejmują:
1) udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich zobowiązań podatkowych,
2) prowadzenie w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie, z zastrzeżeniem ust. 3,
3) sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie,
4) występowanie w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnej.
Według powyższej ustawy podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, są:
1) osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych,
2) adwokaci i radcowie prawni,
3) biegli rewidenci,
a także podmioty określone w art. 4 ust. 1. Idąc dalej, zgodnie z art. 6 ww. ustawy na listę doradców podatkowych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) posiada obywatelstwo polskie, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3,
2) ma pełną zdolność do czynności prawnych,
3) korzysta z pełni praw publicznych,
4) jest nieskazitelnego charakteru i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu doradcy podatkowego,
5) posiada wyższe wykształcenie,
6) odbyła dwuletnią praktykę zawodową,
7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin na doradcę podatkowego,
8) wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę nie później niż w okresie trzech lat od spełnienia warunku określonego w pkt. 7.
Na listę doradców podatkowych wpisuje się również członków Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego, a decyzję o wpisie i skreśleniu z listy podejmuje Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Minister finansów w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym prowadzi rejestr osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego.
11 kwietnia 2001 r. została uchwalona przez parlament nowelizacja pierwotnej ustawy o doradztwie podatkowym, w której przyjęto m.in. zasadę, że każda osoba, której nazwisko figuruje na prowadzonej przez ministra finansów tzw. liście warunkowej, otrzyma bez konieczności przystępowania do egzaminu wpis ostateczny uprawniający do wykonywania zawodu, jeżeli udowodni, że przez osiem lat (od otrzymania wpisu warunkowego) świadczyła usługi doradztwa podatkowego, np. prowadziła książkę przychodów i rozchodów.
Mając na uwadze kontrowersyjną nowelizację ustawy o doradztwie podatkowym, mam pytania do pana ministra:
1. Czy pan minister zgadza się z opinią wielu przeciwników nowelizacji ustawy o doradztwie podatkowym, przyznającej m.in. prawo do wykonywania tego zawodu bez konieczności zdawania trudnego egzaminu, iż łatwość dostępu do tego zawodu spowoduje obniżenie jego rangi w oczach innych zawodów, np. biegłych księgowych, adwokatów czy radców prawnych?
2. Czy pan minister jest świadom tego, iż przyjęte w nowelizacji ustawy tzw. zasiedzenie, czyli możliwość otrzymania wpisu ostatecznego, potwierdzającego, że jest się pełnoprawnym doradcą podatkowym, uprawnionym do wykonywania tego zawodu, nie daje możliwości sprawdzenia wiarygodności jego kwalifikacji?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 14 maja 2001 r.