W związku z wprowadzeniem wymogów sanitarno-weterynaryjnych odnoszących się do zabezpieczeń przed zakażeniem BSE zaistniała
W związku z wprowadzeniem wymogów sanitarno-weterynaryjnych odnoszących się do zabezpieczeń przed zakażeniem BSE zaistniała konieczność zagospodarowania tzw. materiałów szczególnego ryzyka. Spowodowało to komplikacje, których przejawem są:
1. Wprowadzenie zakazu uboju bydła w zakładach, które nie spełniają wymogów prawidłowego zabezpieczenia tych materiałów.
2. Praktyczne zaprzestanie uboju we wszystkich małych ubojniach.
3. Zobowiązanie zakładów prowadzących ubój do gromadzenia, zabezpieczenia i odstawy do wyznaczonych zakładów utylizacyjnych materiałów szczególnego ryzyka. Gromadzenie, zabezpieczenie i odstawa tych materiałów do miejsc przeznaczenia wiąże się z kosztami rzędu 600-900 PLN za tonę, które płaci zakład prowadzący ubój. Opłaty te powodują obniżenie cen skupu żywca wołowego, co powoduje dalszy spadek opłacalności chowu bydła.
4. Wyznaczone ubojnie wypadkowe nie są w stanie przyjąć i prowadzić uboju w związku z problemem zagospodarowania materiałów szczególnego ryzyka. W przypadku, gdy zwierzę skierowane do uboju z konieczności zostanie ocenione jako niezdatne do spożycia, cała sztuka jest materiałem szczególnego ryzyka, co jest związane z kosztami, które musi pokryć rolnik.
5. Rozstrzygnięcia pod kątem ponoszonych kosztów wymagają przypadki, w których sztuki bydła uległy padnięciu i są one w tych przypadkach w całości materiałem szczególnego ryzyka.
Czy nie ma możliwości wyeliminowania z istniejącej praktyki rozwiązań stwarzających konieczność ponoszenia niezawinionych kosztów przez rolników?
Z poważaniem
Poseł Józef Gruszka
Warszawa, dnia 22 maja 2001 r.