Szanowny Panie Premierze! Wg orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (DzU
Szanowny Panie Premierze! Wg orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (DzU nr 17 z 2001 r., poz. 207), § 12 ust. 6 rozporządzenia ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity z 1999 r. DzU nr 15, poz. 140, z późn. zm.), w zakresie wymogów uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z Prawem budowlanym (tekst jednolity z 2000 r. DzU nr 106, poz. 1126). W konkluzji stwierdzono, że minister gospodarki przestrzennej i budownictwa wykroczył poza materię określoną w udzielonym mu upoważnieniu - regulacje te mogą być wprowadzane jedynie w drodze ustawowej.
Ponieważ w przepisach Prawa budowlanego nie sformułowano normy prawnej dotyczącej zabudowy przy granicy nieruchomości oraz przewidującej obowiązek uzyskania zgody na taką budowę właściciela sąsiedniej nieruchomości, cały proces postępowania administracyjnego w zakresie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu na budowę - w obecnym stanie prawnym - stwarza sytuację, iż właściciel działki sąsiedniej, oprócz spowodowania opóźnienia niekorzystnej inwestycji, nie może w żaden sposób zabezpieczyć się przed uciążliwością ˝ekspansywnych˝ roszczeń iwnestycyjnych sąsiada do budowy na granicy.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytanie: Czy i w jakiej perspektywie czasowej rząd zamierza podjąć stosowną inicjatywę ustawodawczą, tak aby przepisy Prawa budowlanego jednoznacznie i precyzyjnie określały obowiązki inwestorów w zakresie wymogów uzyskiwania zgody właścicieli działek sąsiadujących na realizację budynków usytuowanych na granicy nieruchomości?
Z poważaniem
Poseł Franciszek Potulski
Warszawa, dnia 11 stycznia 2002 r.