Szanowny Panie Ministrze! Stowarzyszenia wolnomularskie (masońskie) zostały rozwiązane na mocy dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Ministrze! Stowarzyszenia wolnomularskie (masońskie) zostały rozwiązane na mocy dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 1938 r. (DzU Nr 91, dekret sygnowany w II Rzeczypospolitej przez ówczesnego Ministra Spraw Zagranicznych Sławoja Składkowskiego oraz Ministra Sprawiedliwości W. Grabowskiego). Art. 1 tego dekretu określa, że ˝zrzeszenia wolnomularskie (masońskie) uznaje się za rozwiązane na mocy samego prawa˝. Kolejne artykuły tego dekretu wprowadzają sankcje karne za ˝udział w związku posiadającym nieujawnioną organizację hierarchiczną lub odbierającym od swoich uczestników przyrzeczenie bezwzględnej tajemnicy lub bezwzględnego posłuszeństwa, albo też działalność takiego związku popiera˝ (art. 3 dekretu). W 1969 r. w uchwalaniu przez władze PRL Kodeksu karnego (dn. 19.04.1969) w swym orzeczeniu uchylił bezprawnie wszystkie ustawy wydane przez władze II Rzeczypospolitej przed 5.09.1939 r. Nie uchylił jednak expressis verbis dekretu prezydenta o rozwiązaniu zrzeszeń wolnomularskich - uchylił jedynie (i to w imieniu totalitarnych rządów PRL) odniesienia w dekrecie odnoszące się do Kodeksu karanego, przewidujące odpowiedzialność karną za przestępstwa określone w art. 2 i 3 dekretu.
Czy działania uchylające in gremio całe prawodawstwo II Rzeczypospolitej przez władze PRL było legalne? Jaki w świetle kolejnych nowelizacji jest status prawny tego dekretu? Jeżeli dekret jako akt prawny wyższego rzędu od ˝Kodeksu karnego˝ nie został uchylony, dlaczego jego wykonalność nie jest respektowana? Czy tylko z powodu braku właściwych odniesień do Kodeksu karnego?
W sytuacji niejasności uregulowań prawnych w tej dziedzinie - na mocy jakich aktów prawnych obecnie działają organizacje masońskie i paramasońskie? Czy Ministerstwo prowadzi monitoring działalności tych organizacji w kontekście bezpieczeństwa Państwa i Narodu Polskiego?
Z poważaniem
Poseł Stanisław Papież
Kraków, dnia 18 lipca 2005 r.