Stosowane coraz częściej interpelacyjne formy nauczania dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, prowadzone w miejscu zamieszkania
Stosowane coraz częściej interpelacyjne formy nauczania dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, prowadzone w miejscu zamieszkania powodują, że zmniejsza się ilość uczniów w specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych.
Stałe koszty prowadzenia ośrodków trudno jest zmniejszyć w znaczącym stopniu. Powoduje to, że przy zmniejszającej się liczbie wychowanków jednostkowy koszt kształcenia jednego ucznia zwiększa się.
Ośrodki finansowane są z subwencji oświatowej i w sytuacji zwiększania się jednostkowych kosztów kształcenia starostwa stają przed koniecznością ograniczania wydatków przekazywanych na inne podległe placówki. Jak pani minister wiadomo, inne środki dostępne starostom są bardzo ograniczone.
Sytuacja jest tym bardziej trudna, że niektóre z ośrodków są bardzo dobrze wyposażone i dysponują kadrą bardzo dobrze przygotowaną do wykonywania swoich zadań.
Problemy, na które zwracam uwagę, dotyczą m.in. Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Gołotczyźnie w powiecie ciechanowskim. Do ośrodka szczycącego się wieloletnią tradycją i wieloma osiągnięciami edukacyjno-wychowawczymi uczęszcza 90 dzieci, z tego tylko 16 z powiatu ciechanowskiego. Koszt utrzymania jednego wychowanka w 2001 r. wyniósł 36 tys. zł. Pomimo poczynienia różnorakich oszczędności polegających m.in. na rezygnacji z wszelkich zajęć fakultatywnych i dodatkowych oraz ograniczenia ilości oddziałów szkolnych i grup wychowawczych poprzez zwiększenie ilości uczniów w oddziałach szkolnych zarząd powiatu ciechanowskiego przy zmniejszającej się subwencji oświatowej nie jest w stanie udźwignąć kosztów utrzymania ośrodka. Dodać należy, że powiaty, z których pochodzą wychowankowie, odmówiły partycypacji w kosztach prowadzenia ośrodków. Pomocy odmówił też marszałek woj. mazowieckiego.
W tej sytuacji zarząd powiatu ciechanowskiego stał przed perspektywą wystąpienia do rady powiatu z wnioskiem o likwidację ośrodka. Istotny jest jednak problem, czy ewentualna likwidacja nie naruszy szerzej rozumianego interesu dzieci i młodzieży niepełnosprawnych.
W związku z powyższym proszę panią minister o udzielenie mi odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy pani minister uważa za niezbędne funkcjonowanie dotychczasowej sieci specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, czy też ich liczba powinna zostać ograniczona?
2. Czy pani minister widzi możliwość udzielenia pomocy finansowej w prowadzeniu dotychczas funkcjonujących ośrodków?
Uprzejmie proszę panią minister o zajęcie stanowiska w powyższej sprawie. W wypadku gdyby pani minister uznała, że celowe jest dalsze funkcjonowanie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Gołotczyźnie, uprzejmie proszę o udzielenie pomocy w funkcjonowaniu ośrodka.
Z poważaniem
Poseł Wojciech Jasiński
Warszawa, dnia 26 kwietnia 2002 r.