Szanowny Panie Premierze! Zwracam się z interpelacją w sprawie stosowania zapisów ustawy z dnia
Szanowny Panie Premierze! Zwracam się z interpelacją w sprawie stosowania zapisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W art. 3 ustawy wymieniono rodzaje nieruchomości podlegające opodatkowaniu. Zdefiniowanie niektórych nieruchomości jest mało precyzyjne, co zwłaszcza w zderzeniu z określeniami stosowanymi do tej samej nieruchomości w innych aktach prawnych powoduje spory co do właściwego zastosowania stawki podatkowej. Tak np. ogromne rozbieżności dotyczą zaszeregowania suszarni wyrobów ceramicznych i pieców do wypału cegły. Obiekty te zwykle - choć jest wiele innych przykładów - traktowane są w oparciu o ww. ustawę jako ˝budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą˝. Tymczasem według ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego klasyfikacji środków trwałych - traktowane są jako ˝budowle˝ czy niekiedy jako urządzenie technologiczne.
Rozbieżności te są powodem wielu skarg związanych z wysokością naliczanego podatku od nieruchomości.
W tej sprawie istnieje szereg orzeczeń samorządowych kolegiów odwoławczych oraz wyroków NSA. Istnieje wprawdzie możliwość w przypadku wątpliwości co do zakwalifikowania nieruchomości powołać się na opinię biegłego, ale jest to zabieg stosowany rzadko i niechętnie.
W tej sytuacji zasadne stanie się pytanie, czy nie zachodzi konieczność doprowadzenia do ujednolicenia zapisów we wszystkich aktach prawnych odnośnie do tej samej nieruchomości, czy też np. obowiązkowego stosowania w sprawach spornych wykładni wskazanej fachowej instytucji państwowej.
Wobec tego, że tak jak w opisanym przypadku wyjaśnienie sprawy ma ogromne znaczenie dla bytu gospodarczego wielu podmiotów, czy pan premier nie widzi konieczności jednoznacznego wyjaśnienia sprawy stosownym aktem prawnym?
Z poważaniem
Poseł Jan Tomaka
Warszawa, dnia 21 maja 2002 r.