Szanowny Panie Ministrze! Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszły w życie dwie ustawy:
Szanowny Panie Ministrze! Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszły w życie dwie ustawy:
1. Ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o funduszu alimentacyjnym, ustawy o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych i ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DzU 01.154.1791);
2. Ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej, ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU 01.154.1792).
Ustawy te wprowadziły istotne zmiany w trybie przyznawania zasiłków pielęgnacyjnych. Zgodnie z nowymi przepisami zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:
1) dziecku w wieku do 16 lat w przypadku uznania dziecka za niepełnosprawne,
2) osobie w wieku powyżej 16 lat, jeżeli jest niepełnosprawna w stopniu znacznym, jak również w przypadku, gdy jest niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, jeśli niepełnosprawność powstała w wieku uprawniającym do zasiłku rodzinnego na dziecko;
3) osobie, która ukończyła 75 lat życia.
Ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla osób wymienionych w pkt. 1 i 2 następuje na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez zespół orzekający o stopniu niepełnosprawności. Wcześniej zasiłek pielęgnacyjny był przyznawany na podstawie zaświadczenia wydanego przez lekarza prowadzącego.
Przy wprowadzaniu tych zmian intencją ustawodawcy było z pewnością uzyskanie większej selektywności osób, które otrzymują zasiłek pielęgnacyjny. Miało to zapewne zmniejszyć koszty państwa związane z wypłatami tych zasiłków. Czy rzeczywiście doprowadziło to do ograniczenia kosztów?
Analiza całokształtu przepisów regulujących te kwestie nasuwa tu tylko odpowiedź przeczącą na to pytanie. Potrzebne są przecież ogromne kwoty pieniędzy na utrzymanie zespołów ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności i zapewnienie im sprawnego funkcjonowania.
Z jednej strony lawinowo wzrosła liczba osób składających wnioski do powiatowych zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności w różnych celach. Wśród tych osób są m.in. takie, które posiadają już ważne ostateczne orzeczenia innych organów. Osoby te, jeśli mają zamiar np. ubiegać się o wydanie tzw. karty parkingowej, muszą uzyskać orzeczenie powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Doprowadzono zatem do uruchomienia dodatkowego orzecznictwa dla osób, które dysponują ważnymi orzeczeniami innych organów.
Z drugiej strony w budżecie państwa przyznano niewystarczającą wysokość środków na działalność powiatowych zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności.
Z uwagi na te trudności wyznaczane są bardzo odległe, nawet kilkumiesięczne terminy badań. I tak np. dla dzieci w wieku do 16 lat terminy te wynoszą od 4 do 5 miesięcy, dla osób powyżej 16 roku życia są to nawet terminy powyżej 6 miesięcy. Wyznaczanie tak długich terminów dla załatwienia sprawy pozostaje naturalnie w sprzeczności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które przewidują termin 30-dniowy, a w sprawach szczególnie skomplikowanych termin 60-dniowy na załatwienie wniosku.
Ponadto wprowadzenie konieczności uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności spowodowało ogromne utrudnienie dla osób ubiegających się o zasiłek pielęgnacyjny. Można sobie wyobrazić problemy osób niepełnosprawnych związane np. z dojazdem na badania do powiatowego zespołu ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności.
W związku z powyższym zwracam się do pana ministra z następującymi pytaniami: W jaki sposób resort zamierza rozwiązać te problemy i kiedy zostaną wydane akty wykonawcze, o których mowa w art. 6c ust. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych?
Z wyrazami szacunku
Poseł Krzysztof Rutkowski
Łódź, dnia 21 maja 2002 r.