Ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie m.in. ustawy o rehabilitacji zawodowej
Ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie m.in. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych wprowadziła zapis art. 6c mówiący, że minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi w drodze rozporządzenia m.in. sposób powoływania i odwoływania członków, a także sposób działania zespołów orzekających o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności. Brak stosownego rozporządzenia uniemożliwia poszerzenie zespołów ds. orzekania, co z uwagi na bardzo dużą liczbę osób składających wnioski o orzeczenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności wydłuża okres oczekiwania na wydanie orzeczenia do dwóch lat. Wielu osobom orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności jest niezbędne do uzyskania zasiłku stałego czy zasiłku stałego wyrównawczego. Tak długi okres oczekiwania na wydanie stosownego orzeczenia pozbawia osoby niepełnosprawne często ich jedynych źródeł utrzymania.
Art. 6c ust. 4 ww. ustawy mówi, iż wydatki związane z tworzeniem i działalnością zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności są pokrywane z budżetu państwa. Przekazywane zespołom środki są niewystarczające i wynikają z niedoszacowania kosztów wydania orzeczeń. Jak wynika z danych uzyskanych od zespołów orzekających działających na terenie Małopolski, realne koszty wydania orzeczenia to kwota ok. 100 zł. Brak środków, jak również brak aktów wykonawczych do przedmiotowej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, powoduje niemożność poszerzenia zespołów, a co za tym idzie - długi okres oczekiwania osób niepełnosprawnych na wydanie orzeczenia.
W związku z tym pragnę zapytać pana ministra: Kiedy planuje wydanie stosownych aktów wykonawczych do powoływanej ustawy i czy istnieje możliwość zwiększenia środków finansowych na zabezpieczenie funkcjonowania zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności?
Z poważaniem
Poseł Aleksander Grad
Warszawa, dnia 3 czerwca 2002 r.