Od roku obowiązuje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. - opublikowana w DzU
Od roku obowiązuje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. - opublikowana w DzU nr 71 z 2001 r., poz. 733 - o ochronie praw lokatorów, zasobach mieszkaniowych gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, która w art. 11 ust. 5 nie chroni lokatorów, a wręcz przeciwnie wystawia ich na samowolę właścicieli tych zasobów.
W zasobach mieszkaniowych prywatnych i byłych zasobach komunalnych oddanych w ręce ich poprzednich właścicieli lub ich spadkobierców mieszka obecnie znaczna część mieszkańców. Ustawa zamiast chronić lokatorów w tych zasobach znosi ochronę lokatorów w zasobach prywatnych, którzy zasiedlili w przeszłości mieszkania na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych lub zajmują dawne mieszkania zakładowe sprzedane wraz z lokatorami prywatnym osobom przez samorządy lub sądowych syndyków.
Z nikim niekonsultowana ustawa może w najbliższej przyszłości skutkować lawinowym wzrostem eksmisji, rośnie też z tego tytułu niezadowolenie społeczne, gdyż krąg osób, którym wręczono 3-letnie wypowiedzenia umowy najmu jest duży, a w Krakowie obejmuje osoby starsze, niejednokrotnie samotne, o niskich dochodach, może wyższych niż minimum kwalifikujące ich do otrzymania mieszkań socjalnych, ale niezabezpieczających kosztów przeprowadzki, wysokości ustalonych od nowa czynszów, nie mówiąc o stratach moralnych i psychicznych tych ludzi.
Ustawa ta jednoznacznie krzywdzi osoby starsze, chore, samotne, którym nie przysługuje przydział mieszkania socjalnego, które traktują zasiedlone przez nich mieszkanie od 1946 r. jako dom rodzinny i dziś ich z tego domu rodzinnego się wyrzuca. Drzew starych się nie przesadza, a tym bardziej ludzi samotnych, starych i schorowanych.
Ustawa jednoznacznie broni właścicieli mieszkań, a warunek zamieszkania w należącym do właściciela opróżnionym przez lokatora mieszkaniu może być omijany.
Ustawa o ochronie praw lokatorów wprowadza ograniczenia podwyższania czynszów w zasobach prywatnych. Twierdzenie, że dotychczasowe czynsze w tych zasobach pokrywają 50-60% kosztów eksploatacji tych zasobów jest fałszywe. Większość właścicieli kamienic czynszowych zabezpiecza podstawowe minimum eksploatacji ciążące na nich, natomiast różnicę traktuje jako zysk. Czy zysk ma przesłaniać dobro lokatorów tam mieszkających?
Określenie w ustawie czasokresu kolejnych podwyżek czynszów, wskaźników ich systematycznego podnoszenia nawet pow. 4,5% wartości odtworzeniowej sprzyja tylko właścicielom, nie zabezpiecza lokatorów przed samowolą właścicieli, nie bierze pod uwagę zasobności portfeli lokatorów, a wręcz prowadzi do drenażu ich mało zasobnych kieszeni.
Nie będę przypominał odpowiednim władzom, w jaki sposób na terenie miasta Krakowa obecni hipoteczni właściciele kamienic weszli w ich posiadanie. Było to obiektem szeregu publikacji oraz audycji radiowych i telewizyjnych. Było to również przedmiotem moich interwencji kierowanych do odpowiednich organów.
Ustawa o ochronie lokatorów skutecznie ich broni.
Słyszy się, że ustawa w tym względzie nie ulegnie nowelizacji.
Szanowny Panie! Szybko minie 3-letni okres wypowiedzeń, których znaczna część została dokonana zaraz po wejściu w życie ustawy. Wobec powyższego stawiam panu ministrowi konkretne pytania:
1. Czy ustawy tak ważne dla życia lokatorów w zasobach prywatnych będą konsultowane przez projektodawców ustaw z przedstawicielstwami lokatorów, np. Polskim Zrzeszeniem Lokatorów, a nie tylko ze zrzeszeniami prywatnych właścicieli nieruchomości?
2. Czy Ministerstwo Infrastruktury, a szczególnie pan minister Marek Pol wywodzący się z Unii Pracy, tak mocno akcentującej ochronę praw obywatelskich, warunki socjalne rodzin, jest przygotowany na lawinę protestów ludzi ˝wyzuwanych˝ z ich dotychczasowych siedzib traktowanych jako ich dom rodzinny - czy nie należy w kolejnej nowelizacji wziąć ich w faktyczną opiekę i dać im możliwość dożycia w tych mieszkaniach życia?
3. Wobec licznych patologii w gospodarce mieszkaniowej - czy rząd przygotuje rozwiązania likwidujące lub poważnie ograniczające te patologie?
Oczekuję na odpowiedź
Z wyrazami szacunku
Poseł Bogdan Pęk
Kraków, dnia 13 września 2002 r.