Szanowny Panie Premierze! Interpelację niniejszą kieruję do pana, bowiem postawione w niej pytania wymagają
Szanowny Panie Premierze! Interpelację niniejszą kieruję do pana, bowiem postawione w niej pytania wymagają odpowiedzi zarówno ministra spraw wewnętrznych i administracji, jak i ministra gospodarki.
Drobni przedsiębiorcy i kupcy zajmujący się handlem bronią i amunicją, na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (zwanej dalej ustawą) powinni złożyć do dnia 31 grudnia 2002 r. wniosek o wymianę koncesji. Wspomniana wyżej ustawa określiła nowe zasady podejmowania i wykonywania przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu ww. produktami.
Wzór wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, określa rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 7 stycznia 2002 r. Rozporządzenie precyzuje, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku.
Przedmiotowy wniosek w tej właśnie części, w której wymaga od wszystkich podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności w zakresie wskazanym w przedmiotowej ustawie przedstawienia tych samych dokumentów, jest sprzeczny z jej przepisem, tj. art. 8 ust. 1 i ust. 2.
Stwierdzić należy, iż ustawodawca normą art. 8 (ust. 1 i 2) podzielił ubiegające się o koncesję podmioty na dwie odrębne grupy. Pierwszą grupą są osoby fizyczne, którym udziela się koncesji po spełnieniu warunków określonych w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, d, e, f, g (rusznikarze nie muszą spełniać warunku określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. c). Drugą natomiast są przedsiębiorcy, którym udziela się koncesji po spełnieniu warunków określonych w art. 8 ust. 2 pkt. 1 i 2.
Przeniesienie na osoby fizyczne ubiegające się o koncesję obowiązków, jakimi zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy obciążyła jedynie przedsiębiorców, stanowi jej naruszenie w zakresie normy zawartej w art. 5 ustawy. Artykuł ten stanowi jednoznacznie, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej stosuje się w przedmiocie regulacji objętej przedmiotową ustawą jedynie w sprawach dotyczących udzielenia odmowy lub cofnięcia koncesji oraz kontroli działalności gospodarczej. Skutkiem tego w zakresie regulacji ustawy z 22 czerwca 2001 r. nie stosuje się definicji przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej. W tym zakresie należy stosować tylko treść ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r.
Skoro zatem ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. ma inne wymagania wobec osób fizycznych ubiegających się o koncesję, a inne wobec przedsiębiorców, to treść wniosku o jej udzielenie i jego żądania w przedmiocie wymaganych załączników powinna być inna dla tych dwóch odrębnych grup.
Tymczasem organ koncesyjny żąda od osób fizycznych ubiegających się o koncesję przedstawienia takich samych dokumentów jak od przedsiębiorców, co w sposób oczywisty narusza wskazane wyżej przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r.
Ponadto treść rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 7 stycznia 2002 r. w sprawie wzoru wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologiami o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym pozostaje w sprzeczności z zasadą wynikającą z nadal obowiązującego rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 15 maja 2001 r. w tej samej sprawie, która odróżnia drobną działalność w zakresie obrotu tymi materiałami od działalności prowadzonej na szeroką skalę. Obowiązek składania przez np. drobne sklepy handlujące towarami, które stanowią przedmiot ustawy, takich samych dokumentów jak przez duże przedsiębiorstwa grozi tym, iż z powodu niedopełnienia formalności przed 31 grudnia 2002 r. wiele z tych sklepów nie uzyska koncesji. Warto nadmienić, iż powyższy problem dotyczy ok. 300 sklepów na terenie kraju zaopatrujących ponad 150 000 myśliwych. Jednostki te zatrudniają ok. 1000 pracowników. W przypadku nieotrzymania koncesji wspomniany sektor może przyczynić się do wzrostu liczby bezrobotnych.
W związku z powyższym zwracam się do pana ministra z prośbą o odpowiedź na kilka pytań:
1. Czy nie uważa pan minister, że obowiązek składania przez dużych przedsiębiorców takich samych dokumentów we wniosku o udzielenie koncesji na wytwarzanie i obrót materiałami, o których mowa wyżej, jak przez osoby fizyczne jest sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r.?
2. Czy nie uważa pan minister, że w trosce o dalszy byt tego sektora państwo powinno ułatwiać tu prowadzenie działalności gospodarczej, a nie stwarzać dodatkowe utrudnienia biurokratyczne?
3. Czy można spodziewać się zmiany rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2002 r., które jasno określi, jakie załączniki powinna złożyć osoba fizyczna ubiegająca się o koncesję, a jakie przedsiębiorca? Jeśli tak, to kiedy?
4. Niepotrzebny wzrost biurokracji powoduje również konieczność podwójnego ewidencjonowania dokumentów przez przedsiębiorcę, która wynika z rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 10 września 2002 r. w sprawie ewidencjonowania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym. Czy nie uważa pan minister, że obowiązek ten stwarza niepotrzebne utrudnienia?
5. Rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 25 września 2002 r. w sprawie szkolenia potwierdzającego przygotowanie zawodowe do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją nakazuje osobom prowadzącym taką działalność odbycie stosownego szkolenia. Rozporządzenie to jednakże nie nadmienia nic o osobach, które już tę działalność wykonują. Pojawia się zatem wątpliwość, czy osoby, które prowadzą działalność gospodarczą w tym zakresie od wielu lat i które wcześniej odbyły szkolenia, muszą zgodnie z tym rozporządzeniem jeszcze raz odbyć szkolenie potwierdzające ich przygotowanie do zawodu? Jeśli tak, to czy nie uważa pan minister, że na przestrzeni wielu lat pracy i nauki osoby te nabyły już odpowiednie doświadczenie i przygotowanie zawodowe?
Z poważaniem
Poseł Adam Stanisław Szejnfeld
Piła, dnia 14 listopada 2002 r.