Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7a pkt
Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7a pkt 7 i ust. 7c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na cele rehabilitacyjne. Zalicza się do nich m.in. ˝opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym trzykrotności najniższego wynagrodzenia za pracę, ogłaszanego na podstawie odrębnych przepisów, za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy˝. Z kolei art. 26 ust. 7c ustawy mówi, iż podstawą do odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie dowodu poniesienia tych wydatków, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14.
Od ponad roku niektóre urzędy skarbowe domagają się od niewidomych odliczających od dochodu wydatki na przewodnika wskazania nazwisk przewodników oraz wysokości opłat poniesionych za ich usługi. W związku z powyższym uchyla się przepis art. 26 ust. 7c ustawy dotyczący w części zwolnienia z obowiązku udowadniania tego wydatku rachunkami.
Niewidomi ciągle wymagają pomocy ze strony osób widzących. Przeważnie korzystają z pomocnej dłoni nieokreślonej grupy ludzi: sąsiadów, znajomych dzieci i młodzieży bądź też przypadkowo napotkanych osób. Koszty poniesione w ramach rekompensaty za świadczoną pomoc przez niewidomego nie zawsze dają się udokumentować.
Nowa praktyka wprowadzona przez niektóre urzędy skarbowe budzi niepokój w środowisku niewidomych oraz jest traktowana jako kolejne uderzenie w osoby najsłabsze.
W związku z powyższym nasuwa się następujące pytanie:
Czy ministerstwo zamierza podjąć konkretne działania mające na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji?*)
Łączę wyrazy szacunku
Posłanki Aleksandra Gramała
i Elżbieta Jankowska
Warszawa, dnia 8 stycznia 2003 r.